Deel 8 Met pijn in het hart (Duele de corazón)

Bijgewerkt: apr 1

Het zat er natuurlijk aan te komen. Mijn moeder had me er al eerder voor gewaarschuwd: ‘Onthechten doet pijn!’

Onze laatste vakantie in ons appartement hadden we een bbq op ons terras met vrienden en onze jongste dochter met haar vriend. Ze waren tien dagen bij ons geweest en onze oudste dochter was een aantal dagen daarvoor al naar huis vertrokken. Voor hen gold dat dit de laatste avond was in ons appartement. Het was een warme zwoele avond en de jeugd besloot om tien uur ’s avonds nog een laatste plons te nemen in het zwembad onder in de tuin. In deze tijd van het jaar een ware oase van mediterrane planten en een dominante palmboom die ons net het zicht vanaf het terras op de groene ligweide ontnam. We zaten met onze vrienden heerlijk na te borrelen. Ik werd steeds stiller. Ook toen er enthousiast werd gevraagd naar de bezichtiging van het huis in Pals kon ik nauwelijks een glimlach opbrengen.” We zullen wel zien, we weten het nog niet" zei ik ontwijkend. Het was al bijna middernacht toen we afscheid namen van onze vrienden.

Die zelfde nacht bracht Menno de kinderen naar het vliegveld van Girona. Ik bleef achter met een enorme knoop in mijn maag en nadat ik ze had uitgezwaaid probeerde ik, eenmaal terug in bed, te bedenken waardoor dit kwam. Er gebeurde te veel op het moment. Het afscheid van ons heerlijk zonnige appartement, maar vooral ook het loslaten van de kinderen die langzaam hun eigen weg gingen. De volgende ochtend gingen we hard aan het werk, en dat hielp. Het appartement moest leeg, alle persoonlijke spullen moesten eruit. Een deel van de inventaris bleef in het appartement, een deel werd tijdelijk opgeslagen en de rest ging mee naar Nederland. We namen de inventarislijst van de meubels die de kopers zouden overnemen door. Het overnemen van de inventaris is normaal in Spanje. De inventarislijst wordt dan apart vermeld in de transportakte. Hierover hoefde je dan vervolgens minder overdrachtsbelasting te betalen namelijk vijf in de plaats van tien procent. Dus erg interessant voor zowel koper als verkoper. Spijtig genoeg had ik in mijn enthousiasme op de lijst ook spullen vermeld die we bij nader inzien graag hadden willen behouden. Onder andere een groot kleurrijk schilderij van het strand van Pals. Dat was even slikken! We hadden namelijk voldoende opslagruimte gereserveerd in een loods in Serra d’Aro. Ik besloot het schilderij niet achter te laten in het appartement, maar af te geven bij makelaar Marie. Zij konden daarmee hun nieuwe kantoor in Pals aankleden. Ik besloot een ander schilderij van de Gavarres, het gebergte achter Calonge, die ik eerder dat jaar en-plein-air ter plekke had geschilderd, boven de bank te hangen. Toen we ’s middags nog even richting strand reden en Menno vroeg wat er scheelde, stroomden de tranen over mijn wangen. “Niets" en ik probeerde een geforceerd lachje. Menno keek me begripvol aan en vroeg gelukkig niet verder. Alle stranden waren overvol in deze tijd van het jaar. Nadat we een eindelijk een plekje voor de auto hadden gevonden én een vrij plekje op het strand, was er voor mij weer voldoende afleiding om even mijn melancholische gevoel opzij te zetten. Het komt goed...


266 keer bekeken

  © 2019 by Atelier-Mediterraneo Proudly created with Wix.com